تو نیستیچشم های عشق بازانی ستهر قطره اش آئینهٔ خاطره ای ستکه بر سنگفرش دلهزار تکّه می شودهیچ برگ زردی نمی افتدجز آنکهچیزی در من فرو می ریزدکه می گوید تو اینجا نیستیبوسه هایت بر گل های سرخِ خشکیدههنوز هم بوی تو را می دهند و لبخندت در قاب خیال من به یاد می آوردعشق فراموشی نمی شناسد

شبیه گل های نیلوفر که مردابی را به زیبائیو تماشا می نشانند، تو در من وا می شویدر بوی خوش یک. زن که رؤیاهای خفته را بیدارمی کند و عشق را به وجد می آورد.در تو جاهائی ست پر از شکوفه بارانُنغمه های ماه که پای هیچ خیالیبه آن نمی رسد و چشم هیچ خوابیبه عمرش ندیده است. خیابانُ کوچه هایتمسیر دخترکان گل فروشُ نیمکت هایعاشقانه ای ست برای یک زن، برای یک مرد، بی هیچ فاصله ای میانشان.سکوتت آرامش برکه هاست، لب هایت نجوایجویباران دور دست که در گوش جان می پیچد.شب هایت شب کافه های رقصُ هلهله، روزهایتفرصتی ست برای مرور لحظه های خاطره. محبوبم ! سوی من بیا با ساق هایلبریز رقص کولی ها زیر نور ماه، آغوشیکه فصل لانه سازی کبوترهاست و بازوانیکه شاخه های سبز طراوت پر از نغمهٔ چکاوک هاست.سوی من بیا توئی که حضورت گلشن رازستُ منی کههمیشه دلم می خواست یکی راخیلی دوست داشته باشم خیلی !

دلم مطیع امرچشم های تو ست کافی ست رخصت دهند تا در سراسر عشق یک تن فاصله زنده نگذارد

هر شبِ تنهائی

دلم را با خیالت سرگرم می کنم

دست های خالی ام را امّا

کجای عشق بگذارم

که هق هقِ بی اختیارشان

به گوش دل نرسد ؟!

چه قدر بی رحم اند فاصله ها !

عشق که دلش می گیرد تنها زبان شرح آن گریهٔ باران ستُ بس

محبوبم !

آنچه با تو احساس می کنم

هیچ بهاری با گل ها نمی کند

و هیچ رایحه ای

پروانه ای را چنین برنمی انگیزد

کار دلم از واژه ها گذشته است

آنچه تو در من می نگاری

اثر فاخر دست های فصیح تو ست

زن ها پیچیده اند ساده ترین راه دوست داشتن آنها ست